Ήρθε η ώρα της Νέας Γενιάς!

Ήρθε η ώρα της Νέας Γενιάς!

Ξεκινάμε από την πόλη μας, αλλάζουμε τις ζωές μας!

Ίσως να έχει καταντήσει πια κοινότυπο και βαρετό να αναφέρεται κανείς στην οικονομική κρίση, τους κακούς μνημονιακούς πολιτικούς και τις βάρβαρες πολιτικές, για να προσεγγίσει τα προβλήματα της τοπικής αυτοδιοίκησης και της νέας γενιάς. Ίσως το να μιλάμε συνεχώς για την ανθρωπιστική κρίση, τους άστεγους και τους άνεργους να φαίνεται μίζερο. Ίσως, μέσα σ’ όλα αυτά, να μας μοιάζει «φυσιολογική» η εικόνα των παρατημένων γηπέδων στις γειτονιές, των άδειων μαγαζιών, των βρώμικων πάρκων, των κλειδωμένων εισόδων στους πολιτιστικούς συλλόγους… ίσως, στην τελική, να θεωρούμε ότι τίποτα και κανείς δε μπορεί να αλλάξει την κατάσταση.

Και από μία άποψη είναι αλήθεια, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει μια κατάσταση από μόνος του και καμία κατάσταση δεν μπορεί να αλλάξει από μόνη της. Καμία υποψηφιότητα, καμία υπόσχεση, κανένα πλεόνασμα. Άλλα όσο εμείς δεν ψηφίζουμε, αυτοί κυβερνούν και μαυρίζουν τη ζωή μας.

Αφού όλοι ξέρουμε ότι δεν πάει άλλο, γιατί να μην να πάει αλλιώς;

Γιατί το να μετράς τα ψιλά σου για να πας για καφέ, το να μένεις με τους γονείς σου ενώ κοντεύεις τα 30, το να μην ξέρεις τι θα κάνεις όταν τελειώσει το πεντάμηνο πρόγραμμα που είχες την τύχη να «ωφεληθείς», το να μην σου φτάνουν τα λεφτά για να πας σε μια συναυλία ή να δεις μια ταινία στο σινεμά, το να σκέφτεσαι καθημερινά να φύγεις από τη χώρα σου και το να γεμίζει η ζωή σου με απαισιοδοξία και αβεβαιότητα, δεν είναι δουλειά του δημάρχου!

Δεν είναι δουλειά ενός δημάρχου που τον έβαλε το κόμμα του να πάρει το δήμο για τη δόξα και τα ρουσφέτια, ή ενός δημάρχου που του έλειπε μια τετραετία για να βγει στη σύνταξη και, βέβαια, κανενός που φτιάχνει σιντριβάνια την ώρα που οι συνδημότες του χάνουν τα σπίτια τους σε πλειστηριασμούς και ζουν χωρίς ρεύμα, στους νέους ανθρώπους που βουτάμε στην κατάθλιψη και τη μοναξιά.

Το να ζήσουμε αλλιώς είναι δική μας υπόθεση!

Να ζήσουμε αλλιώς μέσα από την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα. Να ζήσουμε αλλιώς με μια δημοτική αρχή που θα ακούει τις ανάγκες μας και θα οργανώνει με δημοκρατία τη ζωή μας στην πόλη. Χτίζοντας καθημερινά δομές αλληλεγγύης που δεν θα αφήνουν κανέναν ανασφάλιστο χωρίς ιατρική περίθαλψη, που θα μας αντιμετωπίζει ως εργαζόμενους και όχι ως «ωφελούμενους», που δε θα μας θυμάται κάθε τέσσερα χρόνια ως ψηφοφόρους, αλλά θα ανοίγει δρόμους για τη συμμετοχή μας στη ζωή και την οργάνωση της πόλης.

Γιατί μπορούμε να ζήσουμε αλλιώς. Γιατί οι νέοι και οι νέες της πόλης μας μπορούμε να φτιάξουμε την πόλη μας στο μπόι των ονείρων μας. Γιατί χρειαζόμαστε τις αθλητικές εγκαταστάσεις του δήμου μας, γιατί ο πολιτισμός δεν είναι για τους ματσωμένους, γιατί το πάρκο Τρίτση δεν πρέπει να αφήνεται μόνο στη «σοφία της φύσης», γιατί οι συνεταιρισμοί δεν είναι υπόθεση «κολλητών και κουμπάρων», γιατί οι πλατείες μας δε χρειάζονται προεκλογικά μερεμέτια, αλλά νέο κόσμο με χαμόγελα και όρεξη για δράση.

Σε όλα τα παραπάνω μπορούμε να έχουμε ένα Δήμο σύμμαχο ή ένα Δήμο αδιάφορο. Ένα Δήμο που θα λογίζει τα προβλήματα των δημοτών ως δικά του, ή ένα Δήμο που θα καλύπτει με χαμόγελα, υποσχέσεις και κορδέλες την πραγματικότητα μιας ζωής μεταξύ της επισφάλειας και της ανεργίας. Ένα Δήμο των δημοτών, ή ένα Δήμο της δημοτικής αρχής.

Ήρθε η ώρα της Νέας Γενιάς!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *