Η πανδημία μας δοκίμασε όλους – Έδειξε όμως “δρόμους” και από ένα άλλο Ίλιον

Η πανδημία μας δοκίμασε όλους – Έδειξε όμως “δρόμους” και από ένα άλλο Ίλιον

του Δημήτρη Ευαγγελίδη *

Τους τελευταίους μήνες η έλευση του κορονοϊού στη χώρα μας δοκίμασε σκληρά. Και συνεχίζει να μας δοκιμάζει. Τα περιοριστικά μέτρα και η καραντίνα σωστά επιβλήθηκαν, διότι υπέρτατη αξία για όλους μας έχει η προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Ευτυχώς στην πόλη μας το Ίλιον δεν θρηνήσαμε την απώλεια κάποιου συμπολίτη μας, ενώ και τα κρούσματα που εκδηλώθηκαν ήταν σχετικά λίγα σε αριθμό. Βέβαια η προσπάθεια και τα μέτρα προφύλαξης όλων μας συνεχίζονται. Το σίγουρο είναι ότι το lockdown αφήνει βαρύ το στίγμα του, με χιλιάδες εργαζόμενους να χάνουν το εισόδημά τους, τους επαγγελματίες και όλα τα μαγαζιά στο Ίλιον να δοκιμάζονται σκληρά. Την αβεβαιότητα για το τι θα φέρει το μέλλον να κυριαρχεί.

Προσωπικά, αν μου λέγαν να κρατήσω κάτι από όλη αυτή τη δοκιμασία, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη την εικόνα με τους χιλιάδες πολίτες και ιδιαίτερα τη νεολαία που και εδώ στο Ίλιον, ξεχύθηκε στους δρόμους και τις γειτονιές της πόλης. Τηρώντας και σωστά – στην πλειοψηφία των περιπτώσεων – τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης. Έδωσε ζωή στα πάρκα. Ξαναμίλησε με τον γείτονα. Θυμήθηκε την αλληλεγγύη. «Ξέθαψε» μαζικά από τις αποθήκες τα ποδήλατα, τα οποία «πλημμύρισαν» τους άδειους δρόμους.

Ναι, αυτή ήταν η «προωθητική» απάντηση που βρήκε και έδωσε η νεολαία σε αυτήν την κρίση: επανατοποθετήθηκε απέναντι στον δημόσιο χώρο και τα κοινά αγαθά. Που μέχρι σήμερα της είχαν μάθει μόνο πως να σνομπάρει και να συκοφαντεί. Επανανοηματοδότησε τον δημόσιο χώρο. Τροφοδοτήθηκε από αυτόν. Διατυμπάνισε την αδιαμφισβήτητη χωρική υπόσταση των σχέσεων στη δύσκολη καθημερινότητα της πόλης.

Ο περίπατος, η βόλτα, η άσκηση στους δρόμους της πόλης αυτές τις μέρες, απότις χιλιάδες διάσπαρτες ολιγομελείς συντροφιές εδώ και εκεί, επανέφερε στο προσκήνιο βιώματα, φωνές, ευχάριστες αναμνήσεις, εικόνες από το παρελθόν. Πλατείες με τα παγκάκια γεμάτα, παιδιά να τρέχουν πάνω κάτω, τους μεγάλους να συζητούν και να προσπαθούν να τα λύσουν όλα μέσα σε ένα απόγευμα. Σαν το Πάσχα στο χωριό. Ο δημόσιος χώρος στην πόλη, απέκτησε ετούτες τις μέρες και αυτή τη συμβολική διάσταση.

Και τώρα τι, είναι το ερώτημα. Περασμένα ξεχασμένα όλα αυτά; Πίσω στα προηγούμενα σαν να μην συνέβη τίποτα; Με το ποδήλατο κλειδωμένο στην αποθήκη και «επετειακά», μια φορά τον χρόνο, να εμφανίζεται για να συμμετέχει σε φιέστες με πολλά ταρατατζούμ για τους «επίσημους» της πόλης;

Με τα πεζοδρόμια κατειλημμένα από αυτοκίνητα;

Και ο γείτονας; Και οι παρέες; Και το πάρκο που είδε για πρώτη φορά τόσο κόσμο;

Και οι περίπατοι; Και όλη αυτή η ανθρωπιά;

Εδώ σε θέλω.

* Ο Δημήτρης Ευαγγελίδης είναι μέλος της Αλληλέγγυας Πόλης, κάτοικος Ρίμινι, μέλος της Α/Θμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου Ιλίου.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *