1 χρόνος πανδημίας με τα Σχολεία στα Δυτικά να μετρούν πληγές – Τεράστιες οι ευθύνες Κυβέρνησης και Υπουργείου

1 χρόνος πανδημίας με τα Σχολεία στα Δυτικά να μετρούν πληγές – Τεράστιες οι ευθύνες Κυβέρνησης και Υπουργείου

Οι ευθύνες βαραίνουν και τις δημοτικές αρχές που δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων

του Δημήτρη Ευαγγελίδη *

Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκε 1 χρόνος από τη στιγμή που εμφανίστηκε το πρώτο κρούσμα κορωνοϊού στη χώρα μας. Γνωστά σε όλους τα όσα επακολούθησαν: η κυβέρνηση παρότι δήλωνε «πανέτοιμη» για όλα τα ενδεχόμενα, τελικά κατέφυγε στα επαναλαμβανόμενα lockdown και τις κάθε λογής απαγορεύσεις, γεγονότα που απλά μαρτυρούν την τεράστια αποτυχία της να παρέμβει προληπτικά και να προλάβει καταστάσεις.

Εκπαιδευτικοί, μαθητές και οι οικογένειές τους έμειναν εκτεθειμένοι και απόλυτα απροστάτευτοι από μία Υπουργό που στην πραγματικότητα ουδέποτε τον 1 αυτό χρόνο ασχολήθηκε σοβαρά με το πως θα επιτύχει την – στο μέτρο του δυνατού – ασφαλή λειτουργία στα σχολεία. Εκτός αν θεωρούμε στιβαρή παρέμβαση από το Υπουργείο το να βγάζει εγκυκλίους που λένε με 100 διαφορετικούς τρόπους το πώς θα ανοίγουν τα παράθυρα. Ναι, προφανώς σοβαρό πράγμα ο αερισμός των τάξεων σε συνθήκες πανδημίας, αλλά όταν δεν κάνεις τίποτε άλλο πέραν αυτού, τότε καταλήγεις εσύ ασόβαρος.

Δεν προσπάθησε καν να «σπάσει» τα πολυπληθή τμήματα των 27+ μαθητών, ιδιαίτερα στα Γυμνάσια και στα Λύκεια, σε τμήματα με μέχρι 15 μαθητές. Το ζητούσαν οι πάντες. Δεν θέλησε καν να προχωρήσει σε μαζικά και επαναλαμβανόμενα τεστ για εκπαιδευτικούς και μαθητές, γεγονός που θα είχε προλάβει πολλά δυσάρεστα. Δεν απαίτησε καν να προσληφθεί περισσότερο προσωπικό για τον ενδελεχή καθαρισμό στις σχολικές μονάδες. Απέρριψε την πρόταση που εφαρμόστηκε σε άλλα κράτη της Ευρώπης για «μονά θρανία» (1 μαθητής ανά θρανίο). Το φιάσκο με τις «μάσκες – αλεξίπτωτα» υπήρξε, μάλλον, μία προσβολή προς όλη την κοινωνία, ενώ και τα «tablet» για την τηλεκπαίδευση που είχε «τάξει» η κα Υπουργός, είτε απευθείας είτε μέσω voucher, ακόμη αναζητούνται.

Αντιθέτως, ενώ τα lockdown στα σχολεία ερχόντουσαν το ένα μετά το άλλο (κλειστά σχολεία Μάρτης 2020 – Μάης 2020, κλειστά σχολεία Νοέμβρης 2020 – Μάρτης 2021 με λίγες ημέρες «ενδιάμεσης» λειτουργίας για πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια) και δημιουργούσαν τεράστια εκπαιδευτικά προβλήματα, πίεση και ψυχολογική επιβάρυνση σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, διογκώνοντας παράλληλα τις ανισότητες, η κυβέρνηση είδε αυτή την κρίση ως ευκαιρία να πορευτεί στη γνωστή για την ίδια λογική του «business as usual». Ή αλλιώς του πως μετατρέπω την πανδημία σε ευκαιρία για να νομοθετήσω ότι πιο αντιδραστικό υπάρχει, απέναντι και ενάντια στα συμφέροντα της πλειοψηφίας της ίδιας κοινωνίας.

Η κα Κεραμέως αφού πρώτα ψήφισε νόμο που αντί να προστατεύσει τα σχολεία, αύξανε – εν μέσω πανδημίας – τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα σε δημοτικά και νηπιαγωγεία, κάτι που μάλλον αποτέλεσε «παγκόσμια πρωτοτυπία», στη συνέχεια φρόντισε να «διευθετήσει υποχρεώσεις προς τρίτους», εξισώνοντας τα πτυχία των ισχυρών και με παγκόσμιο κύρος ελληνικών δημόσιων πανεπιστήμιων με αυτά ιδιωτικών κολεγίων, αγνώστου ποιότητας και προέλευσης. Καταπατώντας «πλαγίως», με αυτόν τον τρόπο, το ίδιο το Άρθρο 16 του Συντάγματος.

Αλλά δεν έμεινε εκεί. Σε πρόσφατο νομοσχέδιό της – όλα αυτά εν μέσω πανδημίας ξαναθυμίζω και με την κοινωνία να μετρά τις πληγές της και νεκρούς – νομοθέτησε το «τσεκούρωμα» 25.000 μαθητών και την αποπομπή τους από τα ΑΕΙ της χώρας και την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (δηλαδή 1 στους 4 μαθητές που πέρασαν πέρσι στα ελληνικά πανεπιστήμια), θεσπίζοντας έναν αυθαίρετο βαθμολογικό «κόφτη», χωρίς κανένα συγκεκριμένο επιστημονικό ή εκπαιδευτικό κριτήριο. Και όλο αυτό, μάλιστα, μόλις λίγους μήνες πριν τα παιδιά δώσουν εξετάσεις. «Ρύθμιση» που αφορά κατά βάση παιδιά και μαθητές από λαϊκές συνοικίες, όπως εδώ στα Δυτικά, μαθητές Εσπερινών Λυκείων, των ΕΠΑΛ, των Επαγγελματικών Σχολών του ΟΑΕΔ κλπ. Απίστευτο. Τραγικό. Εγκληματικό. Και φυσικά, «δωράκι» προς τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια.

Σήμερα, βρισκόμαστε σε μια συγκυρία που επιδημιολογικά κρίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη. Και έχει στο επίκεντρο και τις δικές μας περιοχές εδώ στη Δυτική Αθήνα. Όποιος έχει ακόμη και ελάχιστη σχέση με την σχολική κοινότητα, κατάλαβε πως σε αυτό το 3ο κύμα της πανδημίας, υπήρξε μεγάλη μετάδοση και αυξημένος αριθμός κρουσμάτων μεταξύ των μαθητών (υπενθυμίζω πως στα μέρη μας τα λύκεια δεν έχουν ανοίξει ποτέ από όταν έκλεισαν τον Νοέμβρη του 2020). Αυτό παραδέχθηκε και επιβεβαίωσε με δηλώσεις του και ο ίδιος ο Υπουργός Υγείας, μιλώντας για αύξηση των κρουσμάτων κατά 11% στις ηλικίες από 0-9, για το διάστημα πριν επιβληθεί τελικά το τωρινό lockdown, «φωτογραφίζοντας» ουσιαστικά την πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Αντίστοιχες δηλώσεις υπήρξαν τελευταία και από μέλη της επιτροπής λοιμωξιολόγων.

Το Υπουργείο και η Κυβέρνηση δηλώνουν ότι σε λίγες ημέρες ή εβδομάδες, τα σχολεία θα ξανανοίξουν. Και έτσι πρέπει να γίνει διότι η τηλεκπαίδευση και έχει δημιουργήσει προβλήματα στους μαθητές, και αυξάνει τις ανισότητες, και δεν μπορεί επ’ ουδενί να αντικαταστήσει το διά ζώσης μάθημα, το μάθημα στην τάξη με τον/την εκπαιδευτικό. Αυτό άλλωστε παραδέχτηκε πριν λίγες ημέρες και ο ίδιος ο Υφυπουργός Παιδείας τονίζοντας πως με την τηλεκπαίδευση «είναι σαν να μιλάς σε τοίχο».

Τα ερωτήματα, λοιπόν, που προκύπτουν αβίαστα είναι τα εξής:

  • Με ποια εχέγγυα και δικλείδες ασφαλείας από την Κυβέρνηση και το αρμόδιο Υπουργείο θα ξανανοίξουν τις επόμενες ημέρες τα σχολεία, ώστε να μην ξαναβρεθούμε στην προτέρα κατάσταση με αυξημένα κρούσματα και μαθητές και εκπαιδευτικούς «βορά» στη πανδημία;
  • Τι περιμένει η κα Υπουργός για να ασχοληθεί επιτέλους σοβαρά και με σχέδιο με την ασφαλή επαναλειτουργία των σχολείων; Είναι δυνατόν να έχει αυτή τη στιγμή άλλες προτεραιότητες;
  • Εφόσον διακρίνεται μία εγκληματική ολιγωρία από μεριάς κυβέρνησης, γιατί οι Δήμοι δεν αποφασίζουν να βγουν μπροστά και να πραγματοποιούν μαζικά τεστ – ανά τακτά χρονικά διαστήματα – σε εκπαιδευτικούς και μαθητές, κατευθείαν στο «πεδίο», δηλαδή τα ίδια τα σχολεία, σε συνεργασία με τους αρμόδιους φορείς;
  • Γιατί οι Δήμοι δεν φρόντισαν μέχρι σήμερα, έστω με την «κουτσουρεμένη» αλλά υπαρκτή δυνατότητα που τους δίνει η νομοθεσία, να προσλάβουν επιπλέον προσωπικό στην καθαριότητα των σχολείων;
  • Σχεδιάζουν οι Δήμοι να παρεμβαίνουν από εδώ και στο εξής πιο αποτελεσματικά σε περίπτωση κρούσματος (καλύτερη ιχνηλάτηση, εκτεταμένα τεστ σε προσωπικό, σε βρέφη και παιδιά) στους βρεφονηπιακούς σταθμούς που λειτουργούν υπό δική τους ευθύνη;
  • Μερίμνησαν οι Δήμοι και αν ναι πόσο έγκαιρα να καταγράψουν τους μαθητές που δεν είχαν τη δυνατότητα και τον εξοπλισμό να συμμετάσχουν στην τηλεκπαίδευση; Σε πόσους από αυτούς και τις οικογένειές τους έχουν προσφέρει, μέχρι σήμερα, τον απαραίτητο εξοπλισμό, με δεδομένη – και σε αυτόν τον τομέα – τη δραματική ολιγωρία της αρμόδιας Υπουργού;

* Ο Δημήτρης Ευαγγελίδης είναι ιστορικός, μέλος της Πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής του Δήμου Ιλίου, κάτοικος Ρίμινι.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *