Μια πόλη φιλική προς τους πολίτες της

Μια πόλη φιλική προς τους πολίτες της

Η Αλληλέγγυα πολη θέλει και μπορεί να φτιάξει μια πόλη φιλική προς τους πολίτες της.

Κάποια μέρα ξύπνησα και είχα σκλήρυνση κατά πλάκας.

Εγώ; Μα γιατί, πως είναι δυνατόν; Γιατί εγώ;

Όταν το έμαθα, όταν μου το είπε ο γιατρός λιποθύμησα.

Ακολούθησε μια περίοδος βαριάς μελαγχολίας και απομόνωσης και μετά άρχισα να ζω με τα νέα δεδομένα, έτσι έπρεπε να γίνει.

Δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Η ζωή μου άλλαξε, και άρχισα να χρησιμοποιώ βοηθήματα. Απέκτησα πατερίτσα και ηλεκτρικό αμαξίδιο.

Την τέλεια απομόνωση που ήταν το πρώτο στάδιο για την αποδοχή της νέας πραγματικότητας, διαδέχτηκε μία ελάχιστη κοινωνικότητα.

Οι φίλοι βοηθήσανε πολύ, όμως όπου κι αν πήγαινα αισθανόμουν άσχημα γιατί δημιουργούσα αναστάτωση και όλοι έπρεπε να με σκέπτονται για μένα, για το πως θα πάω και πως θα φύγω.

Μόνος μου δεν μπορούσα να πάω παντού, τα άκρα μου και κυρίως τα πόδια που σε κρατάνε και σε πάνε, δεν δουλεύουν πια όπως δούλευαν και χρειάζεται να χρησιμοποιείς βοηθήματα και φίλους για να σε βοηθήσουν.

Εγώ έχω ένα ηλεκτρικό αμαξίδιο που μπορεί σχεδόν να με πάει παντού, εδώ γύρω, όπου θέλω.

Είμαι πολύ τυχερός που το έχω. Μου το έδωσε το ΙΚΑ. Τώρα πια νομίζω ότι δεν το ΔΙΝΕΙ.

Όποιος πρόλαβε και πήρε, πρόλαβε.

Εγώ ήμουν τυχερός και πήρα.

Το προσέχω και έχει γίνει ένα κομμάτι από εμένα.

Χρειάζομαι όμως και δρόμους για να κινηθώ.

Πρόταση αλλαγών στους δρόμους

Άμα φύγουν οι περιττές ταμπέλες από τα πεζοδρόμια και αν υπάρξει διαπλάτυνση 50 εκ. από την μία πλευρά του δρόμου, θα υπάρχει πρόσβαση για μένα και το αμαξίδιο και για τους γονείς με τα καρότσια για τα παιδιά τους όπως και τους φίλους ποδηλάτες.

Με το αμαξίδιο μπορώ να συνεχίσω την ζωή μου.

Μπορώ να πηγαίνω επισκέψεις σε φίλους.

Έχει και καλαθάκι, και πηγαίνω και ψωνίζω από γειτονικά μαγαζιά και περίπτερα.

Οι οδηγοί των αυτοκινήτων δεν έχουν εμένα στο μυαλό τους, έχουν άλλα δικά τους προβλήματα να σκεφτούν, άρα πρέπει να υπάρχει πρόβλεψη και σηματοδότηση σε αυτούς τους δρόμους.

Οι ποδηλατόδρομοι δεν είναι μόνο για μας.

Θέλουμε μια ανθρώπινη πόλη για όλους τους πολίτες της, με επιλογή, χωρίς αυτοκίνητο, με ποδήλατο, ή τα πόδια σαν κανονικοί άνθρωποι.

Στην γειτονιά μας, η υπάρχουσα διοίκηση του δήμου, δημιούργησε κάποιους πεζόδρομους-ποδηλατοδρόμους. Χάρηκα όταν το είδα.

Το αποτέλεσμα όμως είναι μηδενικό γιατί δεν συνδέονται μεταξύ τους και έτσι μπορώ να πάω μόνο για 50 μέτρα. Μετά τι θα κάνω;

Γι αυτό λοιπόν επιδιώκουμε την λειτουργική ενοποίηση όλων των κοινόχρηστων χώρων πρασίνου της πόλης μας σε ένα πράσινο δίκτυο μέσω ήπιων έργων (πεζόδρομοι, ποδηλατόδρομοι και δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας) μετά απο διαβούλευση με τους πολίτες για να γίνει ένα δίκτυο πεζοδρόμων περισσότεροι, κι όχι μόνο δίπλα στο δημαρχείο.

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΙΑ ΠΟΛΗ πιο ΦΙΛΙΚΗ στους ΠΟΛΙΤΕΣ της με ΔΡΟΜΟΥΣ που να ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ τους ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΜΕ.

Μια ΠΟΛΗ ΠΟΥ να ΜΠΟΡΟΥΜΕ να την ΖΗΣΟΥΜΕ.

Να προστατέψουμε τα δέντρα και να φτιάξουμε πολλούς ποδηλατοδρόμους και να αυξήσουμε τους πνεύμονες πρασίνου και να κάνουμε την ζωή μας πιο ανθρώπινη

Η σκλήρυνση ή άλλη αρρώστια είναι δίπλα. Εκεί που δεν το περιμένεις μπορεί να χτυπήσει. Κι έχουμε γίνει πολλοί…. οι σκληρυντικοί.

Η πόλη μας πρέπει να έχει τις υποδομές για εμάς τους προβληματικούς, αλλά και για όλους τους ανθρώπους της.

Πρέπει να γίνει πιο φιλική για όλους τους ανθρώπους, να περιοριστεί η χρήση των μηχανών και των αυτοκινήτων που έχουν γίνει προέκταση των ανθρώπινων μελών.

Οι ελεύθεροι χώροι και η χρήση τους πρέπει να γίνουν κτήμα όλων των πολιτών.

Η ενοποίηση όλων των δημόσιων χώρων με ποδηλατοδρόμους, θα κάνει πιο φιλική την πόλη μας και πρέπει να είναι το επόμενο σχέδιο για τον άνθρωπο είτε χρησιμοποιεί αμαξίδιο είτε θέλει να χρησιμοποιήσει τα άκρα του για να περπατήσει, η να κάνει ποδήλατο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *